Duckdrift

Vanaf de eerste klas van de basisschool leerden wij
honderdvijftig psalmen uit het hoofd. Vers voor vers en
chronologisch. Psalm 2 was dus al gauw aan de beurt:
‘Wat drift beheerst het woedend heidendom.’ Als zesjarige
had ik nog geen idee hoeveel tierende psalmversjes ik
nog van buiten zou leren. Wat me wel opviel, was dat mijn
stripheld Donald Duck ook ontelbaar vaak furieus werd.
Door zo’n gedegen training in woedend worden stond niets
me in de weg om ook eens gezond uit m’n slofjes te schieten.
Dat deed ik echter nooit.

Woede is vaak een taboe voor ons. Dat kan gevaarlijk zijn.
Want razernij die naar binnen slaat, kan verstenen tot apathie,
of nog erger, tot depressie. Gelukkig kruipt het driftig bloed
vaak waar het niet gaan mag. Tijdens de scheiding van mijn
geliefde heb ik maandenlang grommend over straat gelopen.
Ik was daar zelf blij verbaasd over, om maar eens een guilty
pleasure te bekennen. Er bleek een wolvin in mij te huizen
die eindelijk haar blikkerende tanden liet zien. Al grommend
herinnerde ik me plots dat Donald Duck tijdens zijn woedeaanvallen
een uitdrukking van wellust op zijn eendenbekkie had. 

Hoe zit dat precies? Is onze toorn levensenergie die we juist goed
kunnen gebruiken? Een soort heilige woede zeg maar, die het
kwaad aanpakt en het weerloze met rust laat. Wie kent die heilige
variant niet? Als mensen arrogant en achteloos omgaan met
kinderen en dieren wordt het me rood voor de ogen. Over dieren
gesproken: sinds kort heb ik een zwart katertje dat Wolfje heet.
Met geen ander kan ik zo goed de wellustige versie van woede
uitleven. De Duckdrift dus. Onze gezamenlijke hobby heet dan
ook knufknokken. Veel onstuimig leesplezier!

Annemiek Schrijver,
hoofdredacteur